Po Marinę sięgnęłam już dość dawno, ale kolejna książka Zafona pozostawiła w mojej pamięci trwały ślad. To jedna z tych książek, która po przeczytaniu zostaje w duszy jeszcze na długo. Co prawda nie jest aż tak dobra, jak Cień Wiatru czy Gra Anioła, ale jednocześnie jest to powieść nieco inna, skierowana do innego odbiorcy, a w związku z tym jej struktura różni się od tamtych, wielkich powieści Zafona. Przede wszystkim jest to książka dla młodzieży, brak tu tak mocnych wątków, jak na przykład w Cieniu Wiatru. Ale jednocześnie w tej powieści odnajdziemy wiele motywów grozy, a nawet horroru, a także romans, tajemnicę i mroczną historię. Trudno się oprzeć takiemu opisowi wydawcy:

Barcelona, lata osiemdziesiąte XX wieku. Oscar Drai, zauroczony atmosferą podupadających secesyjnych pałacyków otaczających jego szkołę z internatem, śni swoje sny na jawie. Pewnego dnia spotyka Marinę, która od pierwszej chwili wydaje mu się nie mniej fascynująca niż sekrety dawnej Barcelony. Śledząc zagadkową damę w czerni, odwiedzającą co miesiąc bezimienny nagrobek na cmentarzu dzielnicy Sarriá, Oscar i jego przyjaciółka poznają zapomnianą od lat historię rodem z „Frankensteina” i XIX-wiecznych thrillerów. Historię, której dramatyczny finał ma się dopiero rozegrać…

Tak jak możemy przeczytać w opisie, głównym bohaterem książki jest Oscar, nastolatek uczący się w szkole z internatem, nieco odmienny od swoich rówieśników. Pewnego dnia na swej drodze spotyka piękną dziewczynę, Marinę i od tej pory ich losy splatają się, łącząc tą dwójkę dziwną przyjaźnią. Oboje interesują się historią tajemniczej kobiety, która odwiedza zapomniany grób na starym, niemalże mistycznym cmentarzu. Okazuje się jednak, że próba rozwikłania jej tajemnicy może skończyć się dla nastolatków tragicznie. Nie wszystkie mroczne historie powinny być odkopywane z mroków zapomnienia, a już z pewnością nie powinno się ruszać historii Michała Kolvenika, demonicznego alchemika, a jednocześnie postaci tragicznej. Wszystko to oczywiście okraszone jest krajobrazem tak dobrze znanej czytelnikom Zafona Barcelony, tu ukazanej z bardzo mrocznej, zapomnianej strony.

Choć Marinie nie brakuje pewnych wad (wiele osób narzeka, że intryga zbyt szybko staje się oczywista), z czystym sercem mogę ją polecić, jako dobrą książkę. Na uwagę zasługują przede wszystkim bardzo dobrze wykreowane postacie, a także ciekawa fabuła i mimo wszystko zaskakujące zwroty akcji. Szczerze mówiąc oddałam się tej lekturze z przyjemnością i nie doszukiwałam się za wszelką cenę różnych dziur i niedociągnięć, więc dla mnie scenariusz był zaskakujący, tajemniczy i mroczny, a momentami straszny. Zwłaszcza dobrze zapadła mi w pamięć pewna scena z kukłami… brr!

To, co jest cudowne w każdej książce Zafona, to przesłanie. Również i Marina nie jest pozbawiona głębokich przemyśleń i życiowych prawd. Jest nie tylko straszna, ale i wzruszająca, momentami dramatyczna. Jednym słowem – dobra lektura na długie, jesienne wieczory, kiedy na dworze hula wiatr, a o szyby bębnią krople deszczu. Jej dodatkowym atutem jest o wiele mniejsza objętość, niż w przypadku Cienia Wiatru czy Gry Anioła – jest o połowę krótsza, akcja jest bardziej zagęszczona, przez co czyta się ją szybciej.

Choć czytałam, że wielu wielbicieli Zafona jest Mariną rozczarowana, uważam, że te krytyczne oceny są dość niezasłużone. Jeśli podejdzie się do tej książki jak do powieści młodzieżowej, oferującej dobrą zabawę, wartką akcję, ciekawą historię i tajemnicę, a do tego wiele trafnych przemyśleń – lektura będzie prawdziwą przyjemnością. Ja polecam – uważam, że warto (pod warunkiem, że nie szuka się czegoś lepszego, niż cykl o Cmentarzu Zapomnianych Książek)

Teraz nadarzyła się okazja do zapoznania się z fragmentem powieści na stronach Fantasy Book. By przystąpić do czytania, wystarczy kliknąć w ten link. Enjoy!

Viriconium J. M. Harrisona, którego fragment znajduje się tutaj.

W Viriconium młodzi mężczyźni, nocami zaprzątnięci morderczymi gierkami, porozumiewają się za pomocą gwizdnięć. Ktoś, kto obudzi się znienacka w środku nocy, może czasem usłyszeć tupot ich nóg albo czyjś naglący szept. Potem te odgłosy znikają, oddalają się w stronę Cynowego Rynku bądź Margarethestrasse. Następnego dnia, gdzieś w rynsztoku, zostanie odnaleziony kolejny arystokrata z poderżniętym gardłem. Kto odróżni, co jest rzeczywistością, a co majakiem; co magią, a co iluzją; kto bohaterem, a kto łotrem; kto człowiekiem, a kto potworem… w Viriconium?

Kamieniczka Edyty Szałek, ciekawy zbiór opowiadań, którego fragment znajduje się tutaj. Sama autorka w ten sposób zachęca czytelników do sięgnięcia po jej książkę:

„Kamieniczka” to książka o ludziach. Została stworzona z empatii i umiejętności obserwowania zjawisk drobnych i pozornie zwyczajnych. Jest poniekąd hołdem dla przypadkowych bohaterów, których życie jest tak samo ciekawe, jak huragany poruszające posadami wielkich tego świata, tyle, że my nie zawsze mamy czas, by sie tym życiom przyjrzeć. Warto ponieważ „Kamieniczka” ma atmosferę baśni dla dorosłych, choć tylko gdy chodzi o kreowanie jej słowami, bo kwestie w niej poruszane czasami są mało bajkowe. Mój piętnastoletni syn, który poświęca więcej czasu na komputer niż książki, przeczytał jedno z opowiadań i powiedział mi: „Masz rację mamo, tak właśnie czuje się lato, wiatr na twarzy, zapach rzepaku, wierzę, że tak właśnie jest. Przez moment poczułem ciepło słońca, mimo, że za oknem zima. Przez moment tam byłem”. Być może dlatego też warto? By poczuć zapomniane zapachy i słońce na twarzy mimo zimy? Hm… Trudno zachęcać do przeczytania przez siebie napisanej książki, ale dużo łatwiej jest mi napisać: chciałabym tam być, poznać tych ludzi, zahaczyć o Kamieniczkę… Zapraszam i dziękuję.

Lodowy ogień Kaia Meyera, fantastyczna opowieść osadzona w realiach XIX-wiecznej Rosji, której fragment można przeczytać tutaj.

Sankt Petersburg, koniec XIX wieku. Luksusowy Hotel Aurora jest całym światem Myszy, pogardzanej przez resztę służby osieroconej czyścicielki butów, która nigdy nie opuściła jego murów.

Kiedy w jednym z pokoi melduje się tajemnicza dama w towarzystwie niemego, nieszczęśliwego chłopca, a ekstrawagancka Angielka o niebieskich włosach ratuje Mysz od zamarznięcia, życie nastoletniej dziewczyny diametralnie się zmienia. Rzucona w środek walki dwóch czarodziejek, Mysz będzie musiała dotrzeć do prawdy o swojej rodzinie oraz do ukrytego w niej źródła siły, które okaże się potężniejsze niż magia.

Magiczny Słoń Kate DiCamillo, autorki słynnego Dzielnego Despero. Niesamowita baśń dla dużych i małych.

Kiedy namiot wróżki pojawił się na placu targowym miasteczka Baltese, dziesięcioletni chłopiec, któregopo śmierci rodziców wychowuje stary żołnierz, postanawia zadać wróżce pytanie, czy jego siostra żyje. A jeśli tak, jak może ją znaleźć. Tajemnicza odpowiedź wróżki (Słoń!, Słoń Cię tam zaprowadzi!) rozpoczyna łańcuch tak niezwykłych i nieprawdopodobnych wydarzeń, że trudno uwierzyć, że to mogło się zdarzyć naprawdę. W tej podobnej do snu i urzekającej baśni duże znaczenie odgrywają piękne nastrojowe ilustracje Yoko Tanaka.Kate DiCamillo wyczarowuje zapadającą w pamięć baśń o tym, żeby z wiarą otwierać się na nieoczekiwane oraz o tym, że to, co wyjątkowe i niezwykłe może być prawdziwe.

Każdy dom potrzebuje balkonu Riny Frank, izraelskiej pisarki. To bajka, która zbyt szybko przeradza się w prozę życia. Fragment tutaj.

W ubogiej dzielnicy Hajfy otoczona kochającą rodziną dorasta dziewczynka o zielonych roześmianych oczach, spojrzeniu których kryje się smutek. Dziewczynka stanie się piękną młodą kobietą, tak piękną, że poślubi niezwykle bogatego i przystojnego architekta z Barcelony. Jednak bajka o Kopciuszku skończy się zbyt szybko. „Każdy dom potrzebuje balkonu” to niesłychanie ciepła historia rodzinna, w której humor łączy się ze smutkiem, a szczęście przeplata się ze łzami. To głęboka i wzruszająca opowieść o cudownych latach dzieciństwa, miłości, dojrzewaniu i dokonywaniu wyborów, które rzutują na naszą przyszłość i na to, kim się stajemy.

Fałszywe Lustra Siergieja Łukjanienki, uwielbianego przeze mnie rosyjskiego pisarza, który podbił moje serce cyklem urban fantasy o Patrolach. Tym razem coś bardziej sci-fi w klimatach Matrixa, zobaczymy czy mi się spodoba ;-)

Głębia – świat wirtualny, alternatywna rzeczywistość, wykreowana w pamięci globalnej sieci. Można w niej pracować, bawić się, uprawiać seks, pić i grać. Ale wychodzi się dopiero wtedy, gdy timer wyrzuci użytkownika. Tylko nurkowie, głębinowa elita, potrafią wynurzać się samodzielnie. Jeden z nich musi odkryć, kim jest postać, która nagle pojawia się w głębi. Nie ma odpowiednika w świecie rzeczywistym. I nie została stworzona przez Sieć…

I to tyle w kwestii „Chcę przeczytać…” na dzień dzisiejszy.

Pierwsza Europejska Nagroda Literacka

Cytat z artykułu zamieszczonego na stronie Rynek Książki:

Przed kilkoma dniami ogłoszono nazwiska 12 laureatów pierwszej Europejskiej Nagrody Literackiej. W tej grupie znalazł się Jacek Dukaj za powieść „Lód” (Wydawnictwo Literackie).

Poszczególnych laureatów wskazały jury z 12 krajów – Austrii, Chorwacji, Francji, Irlandii, Litwy, Norwegii, Polski, Portugalii, Słowacji, Szwecji, Węgier i Włoch. Nagrody otrzymali m.in. Emmanuelle Pagano (Francja) i Paulus Hochgatterer (Austria). Unia Europejska ma wspierać tłumaczenie powieści nagrodzonych autorów na inne języki. Ich dzieła zostaną zaprezentowane na tegorocznych targach książki we Frankfurcie.
Nagrody po 5000 euro wręczone zostaną 28 września w Brukseli. Uczestniczyć w niej będą – poza samymi laureatami – przewodniczący Komisji Europejskiej Jose Manuel Barroso, unijny komisarz ds. kultury Jan Figel i popularny szwedzki pisarz, znany m.in. z kryminałów, Henning Mankell. Ten ostatni wybrany został na ambasadora Europejskiej Nagrody Literackiej na nadchodzący rok.
Nagrody są współfinansowane przez UE, Europejską Federację Księgarzy (ang. EBF), Radę Pisarzy Europejskich (EWC) oraz Federację Wydawców Europejskich (FEP). Celem wyróżnienia jest zwrócenie uwagi na kreatywność i różnorodność współczesnej literatury europejskiej, jej promowanie, a także zwiększanie zainteresowania dziełami z innych krajów.
Laureaci z pozostałych krajów uczestniczących w europejskim programie Kultura (w sumie 34 kraje, poza unijnymi: Islandia, Liechtenstein, Norwegia, Chorwacja, Macedonia, Serbia i Turcja) zostaną ogłoszeni w dwóch etapach do 2011 roku.
Regulamin nagrody pozwala nominować do niej pisarzy, którzy w ciągu pięciu lat przed daną edycją opublikowali od dwóch do pięciu książek. Dzieła nominowanego autora powinny też być tłumaczone na co najmniej jeden, ale nie więcej niż cztery języki europejskie. „Nowa Europejska Nagroda Literacka jest więc wyróżnieniem dla pisarzy raczej »na dorobku« niż z dorobkiem” – twierdzi prof. Jerzy Jarzębski, przewodniczący polskiego jury.

***

Opowieści z Meekhańskiego Pogranicza. Północ-Południe (Robert M. Wagner)

Z opisu książka wydaje się bardzo ciekawa i z pewnością sięgnę po nią, gdy będę miała taką okazję. Zamieszczam jej opis oraz linki do dwóch fragmentów (za Gildia Literatury):

Topór i skała - oto skarby Północy. Wiedzą o tym nieustraszeni żołnierze Szóstej Kompanii, górskiego oddziału strzegącego północnych granic Imperium Meekhańskiego. A jeśli istnieją starcia nie do wygrania? Jedyne, na co może wtedy liczyć Górska Straż to honor górali.

Miecz i żar - tylko tyle pozostało zamaskowanemu wojownikowi z pustynnego Południa. Kiedyś, zgodnie ze zwyczajem, zasłaniał twarz, by nikt nie wykradł mu duszy. Dziś nie ma już duszy, którą mógłby chronić. Czy z bogami można walczyć za pomocą mieczy? Tak, jeśli jesteś Issarem i nie masz nic do stracenia.

Opowieści z Meekhańskiego pogranicza to książka o Wojnach Bogów i wojnach ludzi. Poznaj plemiona, które trwają na pustyni od 3500 lat, Aspektowaną Moc, którą można okiełznać żywioły i ludzi, którym, gdy wszystko zawodzi, zostaje jeszcze miecz i topór w dłoni, a w sercu duma, honor i wytrwałość.

Fragment pierwszy: Północ, Wszyscy jesteśmy Meekhańczykami

Fragment drugi: Południe, Pocałunek skorpiona

***

Nie jest to informacja związana bezpośrednio z literaturą, ale to bardzo interesująca kwestia (za Gildia Tajemnic):

Na wrocławskim festiwalu Era Nowe Horyzonty będzie okazja do przekonania się na własne oczy jak wygląda i działa tzw. „maszyna snów”, skonstruowaną przez beatnika Briona Gysina, rozpopularyzowaną przez niego i pisarza Williama S. Burroughsa. Jest to obracający się cylinder z wyciętymi otworami, z których sączy się światło. Osoba zamyka oczy i zbliża się do maszyny, a pulsujące światło stymuluje nerw optyczny, zmieniając elektryczne oscylacje mózgu. Rezultatem są psychodeliczne wizje geometrycznych kształtów i wzorów, które mogą wywołać stany hipnagogiczne. Wśród amatorów maszyny znaleźć można takie sławy, jak Iggy Pop, Beck, Kurt Cobain, Lee Ranaldo z Sonic Youth czy reżyser Kenneth Anger.

Na festiwalu pokazany zostanie film FLicKeR Nicka Sheehana, poświęcony właśnie maszynie snów. Maszynę oglądać można będzie w Arsenale od północy w dniach 25-28 lipca.

***

Do zakładki z linkami dodałam stronę internetowego kwartalnika fantastyczno-kryminalnego Qfant. Niedawno ukazał się drugi numer czasopisma, a w nim aż dwieście stron tekstów, opowiadań i grafik. Myślę, że warto po niego sięgnąć, tym bardziej, że jest do ściągnięcia za darmo.